Ron van Es

Pioniers zijn vooruitstrevend. Experts in hun vakgebied. Eén ding hebben pioniers met elkaar gemeen: ze lezen veel boeken. De pioniers van YouBeDo vertellen je welke boeken zij lezen en reviewen ze. 

Laat je inspireren door Ron van Es.

 

Ron van Es (1957) is documentairemaker en schrijver. Hij maakte films voor publieke omroepen met thema’s als cultuur, samenleving en zingeving. Geschoold in psychosynthese kijkt hij met mensen en organisaties mee naar hun zin en samenhang. Gelooft dat betekenis geven aan je leven en werk vooral bestaat uit de moed hebben om het avontuur aan te gaan jezelf te ontdekken. Ron heeft onlangs de boeken 'Ertoe doen - cirkel van betekenisvol leven' en 'Claim it!' gepubliceerd. Binnenkort komt hij met een gedichtenbundel en schrijft op dit moment zijn eerste kinderboek over de leefregels van helden.

0% 50% 100%

filosoof/psycholoog: 90%
Betekenisvol leven: 95%
Impactvol ondernemerschap: 85%
Nieuwsgierig: 100%

Crazy

Top 6 van Ron

God - book image God

Reza Aslan

22,50

Dare to Lead - book image Dare to Lead

Brown, Brene

29,95

On the Brink of Everything - book image On the Brink of Everything

Palmer, Parker J.

21,95

Being Mortal - book image Being Mortal

Gawande, Atul

17,95


Dit is wat Ron heeft gelezen

Let op! Langere levertijd, wil je meer informatie neem dan contact op met onze klantenservice.
Paperback | Nederlands | 2004  

Review van Ron van Es

Ik was vooral benieuwd naar dit boek omdat ik nu zelf een boek aan het schrijven ben voor tieners over de ‘regels van helden’. Helden worden helden omdat ze niet alleen iets kunnen, maar ook omdat ze iets doen. Ze knokken tegen onrecht, ze willen orde herstellen, en vooral maken ze het de schurken die de wereld bedreigen met hun snode plannen onmogelijk om dat uit te voeren. Maar ook moderne helden zijn ook net als mensen, ze hebben duistere kantjes, trappen in valkuilen, hebben dikke ego’s. Trouwens, ik schrijf hier moderne helden, het is van alle tijden. Lees maar eens de verhalen van helden als Odysseus, Mozes, Arthur, etc.

In het boek van Wil Derkse gaat het niet over helden, maar wel over regels. Of beter de Regel die opgesteld is - ooit - door Benedictus. Benedictus (480-547) schreef deze Regel om orde te creëren in het kloosterleven van die tijd, niet onhandig natuurlijk. Als we in deze tijden dan het woord ‘regel’ of ‘regels’ lezen hebben we wel een andere connotatie daarbij. Regels staan voor niet mogen, verboden. De Regel die Benedictus schreef was vooral bedoeld om groei te bevorderen. Als mens, maar ook als gemeenschap. Daarom is de uitleg die Wil Derkse schrijft in dit boek zo interessant in deze tijd. De drie belangrijkste regels of geloften die werden gevraagd aan toetredende monniken waren: bestendigheid, dagelijkse verbetering van levensstijl en aandacht. Alle ‘daaruit voortvloeiende verdere regels staan in dienst van groei en bevrijding’ van de mens. En in dit boek wordt dat wel duidelijk, ga maar na, bestendigheid kun je ook vertalen als ‘erbij blijven, niet weglopen’. Als je iets beloofd hebt, is het bij een beetje weerstand makkelijk om het bijltje erbij neer te gooien. Maar wat geloofde je dan toen je toezegde voor iets te gaan? Dagelijkse verbetering vraagt om discipline. Nee, het is niet makkelijk om je attitude te veranderen, om je als mens te ontwikkelen. Dat vraagt kunde en doorzettingsvermogen. En ten slotte aandacht. Niet alleen aandacht voor jezelf, de rust om naar jezelf te kijken, maar ook de aandacht om naar anderen te luisteren. Te wikken en te wegen. Zin van onzin te onderscheiden. Logisch dus dat de Regel of regels die eeuwen geleden in een heel andere tijd vandaag de dag nog zo springlevend kunnen zijn. En Wil Derkse beschrijft dat en de mogelijkheden om ze toe te passen heel inlevend en toegankelijk.

Mooi is hoe in een hoofdstuk dan verder wordt ingegaan op het benedictijns leiderschap. Belangrijkste taak is om de groei van mensen te stimuleren. Dat is nog eens een boodschap aan leiders vandaag in bedrijfsleven, politiek en organisaties. Niet het bedrijf etc. staat centraal maar de groei van mensen die er werken. Dat betekent in eerste instantie dat er eigen ‘binnenwerk’ nodig is om die leider te kunnen worden. Geen idee of dit benedictijns is, maar ik geloof in: zo binnen, zo buiten. Als er niet vanuit binnen naar buiten gewerkt kan worden, vanuit eigen waarden en bezieling, is alles wat daar buiten ontstaat zielloos. ‘Opnieuw geldt dat alleen wie goed voor de eigen ziel zorgt de zielen van anderen in beweging kan zetten. Vanuit een innerlijke rust ben je beter in staat bij anderen kwaliteit p te roepen dan wanneer je gejaagd en zelf niet georiënteerd bent.’

Ik neem de Regel van Benedictus en de mooie toegankelijke uitleg van Wil Derkse zeker mee bij het schrijven van mijn boek voor tieners over oude en moderne helden.

Lees meer Lees minder


Hardcover | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Natuurlijk niet niks, antwoorden krijgen op de grote vragen, en Stephen Hawking doet een poging. ‘Mensen hebben altijd antwoorden willen hebben op grote vragen. Waar komen we vandaan? Hoe is het heelal begonnen? Wat is betekenis van alles en wat is het doel? Is er iemand daarbuiten?’ Het blijkt overigens dat kleine kinderen ook dit soort nieuwsgierige vragen stellen, en dat dan verleren omdat er heel weinig op wordt ingegaan door grotere mensen die met hun mond vol tanden staan. Jammer. Ik geloof dat nieuwsgierigheid ons als mensen altijd verder helpen en hebben gebracht. Niet dat alle antwoorden dan vanzelf komen, maar soms kan een onzeker antwoord ook voldoende zijn. Zoals ik laatst in gesprek tegen iemand zei dat er geen zin in of van het leven is. Ga maar na, je leeft, doet je best, gaat vooruit, hebt lief, en dan ga je dood. Is dat zin? De enige zin die ik heb is dat als ik nu toch ben ik er ook maar moet zijn. Met alle tegenzin, alle lessen, alle moeite.

In het boek van Stephen Hawking, overigens postuum uitgegeven en met hulp van o.a. zijn dochter, gaat het over vragen als ‘Hoe is alles begonnen? Is er intelligent leven elders in het heelal? Kunnen we de toekomst voorspellen? Zullen we overleven op aarde? Etc., etc. Natuurlijk gaat Hawking intelligent om met dit soort vragen en zijn zijn redeneringen om de antwoorden te vinden spannend en zetten aan tot zelf denken. Maar antwoorden? Mooi is dat hij dan ergens dit schrijft: ‘Hoe past het bestaan van God in hoe u het begin en einde van het heelal begrijpt? En als God bestond en u kreeg de kans hem te ontmoeten, wat zou u hem dan vragen? De vraag is of de manier waarop het heelal begonnen is door God gekozen is om redenen die we niet kunnen begrijpen, of dat die manier gedetermineerd is, dat wil zeggen bepaald, door een natuurwet. Ik geloof het laatste. Als je wilt, kun je de natuurwetten ‘God’ noemen, maar dan is het geen persoonlijke god die je zou kunnen ontmoeten en vragen stellen. Maar als er zo’n god was, dan zou ik hem willen vragen waarom hij in vredesnaam zoiets ingewikkelds heeft bedacht als de M-theorie in elf dimensies.’

Lees meer Lees minder


Being Mortal | Gawande, Atul
Paperback | Engels | 2017  

Review van Ron van Es

Zonder dat we dat misschien zo in de gaten hebben, komen we in Nederland in een periode terecht van extreme vergrijzing van de bevolking. Kijk maar naar de cijfers van bijvoorbeeld het CBS: ‘Op 1 januari 2016 telde Nederland bijna 3,1 miljoen ouderen (personen van 65 jaar en ouder). Dit komt neer op 18% van de totale bevolking. Daarnaast is sprake van 'dubbele vergrijzing'. Dit houdt in dat binnen de groep 65-plussers het deel 80-plussers toeneemt.’ Met vergrijzing komen ook andere problemen, zoals ziek worden, maar ook mantelzorg. Ik ben zelf betrokken bij een project over mantelzorgers en heb een aantal korte films met hen gemaakt. Als we deze mantelzorgers niet zouden hebben zouden veel ouderen echt onvoldoende ondersteund worden via de reguliere zorg. Maar alles heeft een menselijke prijs. En die wordt de komende jaren alleen maar hoger. En ingewikkelder.

Atal Gawande is een persoonlijkheid in de Verenigde Staten en heeft een mening over volksgezondheid en vooral over ouder worden, want ook de vergrijzing daar is een hekel punt. Hoe worden we oud en hoe willen we oud worden? ‘We mistakenly treat elders as children, Dr. Gawande says, when we deny them the right to make choices, even bad choices. People of any age want the right to lock their doors, set the temperature they want, dress how they like, eat what they want, admit visitors only when they're in the mood. Yet, nursing homes (and even assisted living communities) are geared toward making these decisions for people in order to keep them safe, gain government funds, and ensure a routine for the facility.’

Over oud worden, ziek worden, en zorginstellingen zul je de komende jaren heel veel gaan lezen. Want de generatie die nu aan de beurt is, de zogenaamde Baby Boomers, zal niet zo verzorgd worden als hun ouders, of willen dat niet. Dat betekent dat mensen het heft in eigen handen moeten nemen. Daarom gaan er veel initiatieven ontstaan om zelf de zorg te gaan regelen en daarmee de leefstijl die mensen zelf willen. Ik juich dat toe, want zorg en aandacht voor elkaar werkt alleen als het persoonlijk blijft. En daarmee ook onze omgang en kijk op onze eigen dood. Net als leven hoort de dood een deel van ons bestaan te zijn. Niet uit handen gegeven aan professionele zorgverleners alleen. Atal Gawande schrijft: ‘This a book about the modern experience of mortality - about what it’s like to be creatures who age and die, how medicine has changed the experience and how it hasn’t, where our ideas about to deal with our finitude have got the reality wrong.’

Atal Warande heeft een belangrijk boek geschreven over een onderwerp dat heel veel zal terugkomen in onze samenleving de komende jaren en waar we - hoe oud of jong je ook bent - maar beter iets over te weten kan komen. Overigens toont de langst lopende studie over oud worden en gelukkige zijn aan dat dit niet gaat over geld, carrière of status, maar alles te maken heeft met goede relaties. Daar kun je dus sowieso al aan werken.

Lees meer Lees minder


God | Reza Aslan
Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Spreken, schrijven, nadenken over God is een geschiedenis van duizenden jaren. Een wonderlijke geschiedenis vooral. Zeker als je bedenkt dat onze soort, de homo sapiens, er nog maar zo kort is op deze planeet. Iets dat je in de Netflix serie ‘Cosmos’ zo treffend kunt zien als de geschiedenis van het heelal, een kleine 8,2 miljard jaar oud langs de lijn van 1 kalenderjaar wordt gelegd. Wij komen dan op 31 december om een uur of 11 ‘s avonds om de hoek kijken. In een heel primitieve vorm zetten wij onze voetstappen en pas sinds de 6e eeuw voor Christus worden de grote religies vormgegeven zoals ook Karen Armstrong laat zien in haar mooie boek ‘De grote transformatie’. Sindsdien lijkt de mensheid verdeeld over het Opperwezen, de grote Creator. Hoe dat onze geschiedenis heeft beïnvloed en vooral de kijk op elkaar vanuit de schuttersputjes kun je ook lezen in het fenomenale boek ‘De zijderoutes’ van Peter Frankopan. God is vooral handig als verkoopmiddel. Ben je niet voor ons beeld van Hem, dan ben je tegen en kan ik je kop afhakken. Ik vrees dat het vandaag de dag niet anders is. We staan nog steeds als vijandige stammen tegenover elkaar en gebruiken God als wapen in de strijd.

Reza Aslan begint zijn boek met het vertellen dat hij eerst als moslim een beeld had van Allah, daarna christen werd, dus God in het vizier kreeg en uiteindelijk ook dat weer afzwoer. Ik wil maar zeggen, Reza Aslan heeft de verschillende kanten van zijn Opperwezen goed bekeken. Zijn constatering is dat we het idee van God wel heel erg hebben vermenselijkt. ‘Het blijkt dat deze neiging om het goddelijke te vermenselijken diep verankerd zit in onze hersenen, en dat dat de reden is waarom dit een wezenskenmerk is van vrijwel alle religieuze tradities die de wereld gekend heeft.’ overigens ontkent hij het bestaan van een Opperwezen of Creator niet, daar gaat het boek niet over, maar wel hoe we dat beeld van een Opperwezen handig weten te boetseren naar onze eigen ideeën en elke keer weer gebruiken om ons eigen gelijk te halen. En dan vind ik de tijd waarin we nu leven een tijd dat alle zetten op dat grote schaakbord van ons bestaan allemaal dunnetjes lijken te worden overgedaan. ‘Onze verlangens worden Gods verlangens, maar dan zonder beperkingen. Onze handelingen worden Gods handelingen, maar dan zonder consequenties. We creëren een bovenmenselijk wezen dat menselijke eigenschappen bezit, maar geen menselijke restricties kent. We modelleren onze religie, onze cultuur, onze maatschappij en onze staatsvorm volgens onze menselijke behoeften, maar maken onszelf voortdurend wijs dat die behoeften de behoeften van God zijn.’

Hiermee raakt Reza Aslan een gevoelige snaar in deze tijd van alweer grote tegenstellingen. Zijn boek onderzoekt dat idee om God mens te willen maken, en leert ons vooral niet in die eindeloze valkuil te stappen. ‘Op zijn minst wil het ons onder ogen brengen dat, of je nu gelooft in een god, in vele goden of in geen enkele god, wij degenen zijn die God naar ons beeld hebben geschapen, en niet andersom. En die wetenschap opent de deur naar een rijkere, vreedzamere en fundamentelere vorm van spiritualiteit.’

In dat vermenselijken van het beeld van God is de ‘godsbrief’ die Albert Einstein aan het eind van zijn leven schreef over God ook wel weer grappig. ‘Het woord 'God' is voor mij niets meer dan een weergave en gevolg van menselijke zwakheden. De Bijbel is een collectie van eerbiedwaardige maar primitieve verhalen.’ Zijn brief werd op 5 december verkocht op een veiling voor het lieve sommetje van 2,6 miljoen euro.

Lees meer Lees minder


On the Brink of Everything | Palmer, Parker J.
Hardcover | Engels | 2018  

Review van Ron van Es

Parker Palmer is de oprichter van
Center for Courage & Renewal. Een centrum waar je middels
zogenaamde retreats kunt bezinnen op werk en leven. Moed en
vernieuwing, wat een prachtige naam daarvoor. Parker Palmer is van
oorsprong een Quaker, een religieuze stroming die in 1649 ontstond
en als belangrijke onderdelen stilte, dieper luisteren en vooral
geen zogenaamde voorgangers kent in de diensten. Dat betekent dat
uit de samenkomsten zelf ‘de geest’ ontstaat om te spreken. Die
achtergrond dringt door in dat wat Parker Palmer heeft geschreven
en ook in dit boek. Een diepe bewogenheid met mensen, stilstaan bij
dat wat er gezegd wordt, of niet, en een oprechte inclusieve
gedachte, de wereld is van iedereen. Eerder las ik van hem ‘A
Hidden Wholeness: The Journey Toward an Undivided Life’ en ‘The
Courage to Teach: Exploring the Inner Landscape of a Teacher's
Life’. En nu dus ‘On the brink of everything’, met als ondertitel
‘Grace, Gravity & Getting Old’.


Natuurlijk, Parker Palmer is inmiddels 79 en leeft naar zijn einde
toe als mens hier op aarde. En hij lijkt nog een keer zijn ideeën
over mens en mensheid aan zijn lezers mee te willen geven. En dat
is hem gelukt. In prachtige hoofdstukken blikt hij terug en vooruit
met als hoogtepunten de hoofdstukken ‘Keep reaching in: staying
engaged with your soul’ en ‘Over the edge: where we go when we
die’. Het gaat dan over verbinding zoeken, vergeving durven vragen,
over verschillen heenstappen, elkaar weer vinden. ‘What does it
mean to ‘return to the most human’ as we try to morph our anger
into acts of love? For me, it means returning to my own story in
order to reconnect with the stories of those who differ from me
politically.’


Als sociaal activist in een verscheurd Amerika is Parker Palmer
voor mij een voorbeeld hoe ik me kan en wil opstellen in een steeds
verder gepolariseerd Nederland. Hoewel ik van mening verschil met
velen, wil ik in verbinding blijven met ieders verhaal. Want achter
het verhaal schuilt de mens. Als liefhebber van poëzie haalt Palmer
dan de dichteres May Sarton aan:

Return to the most human, nothing less

Will nourish the torn spirit, the bewildered heart,

The angry mind: and from the ultimate duress,

Pierced with the breath of anguish, speak for love.


On the brink of everything is geen boek voor oudere mensen die zich
herkennen in het ouder worden, want het is vooral een boek dat
wijsheid geeft in menselijke vragen die ons allemaal raken. Een
fijn boek om kleine stukken uit te lezen en daarna eens goed op te
kauwen.

Lees meer Lees minder


Dare to Lead | Brown, Brene
Hardcover | Engels | 2018  

Review van Ron van Es

Brené Brown is inmiddels behoorlijk bekend geraakt in Nederland met haar boeken over kwetsbaarheid en verbinding. Toch is er van haar laatste boek ‘Dare to lead’ nog geen Nederlandse vertaling. Ze schrijft heel gemakkelijk dus je kunt haar hier ook goed volgen. Brené Brown is bij het grotere publiek vooral bekend geworden met haar TED talks en daar schrijft ze in het begin van dit boek zeer komisch en ook indringend over. Het is een vrouw met geweldige humor en een recht door zee eerlijkheid. Zoals elk Amerikaans boek over leiderschap kent dit boek ook ondertitels, om je als koper en lezer een beetje te helpen. Wat te denken van: ‘Daring greatly and rising strong at work’. En deze: ‘Brave work, tough conversations, whole hearts’.

‘Dare to lead’ is een beetje een verzameling van eerdere ideeën over moedig leiderschap op het werk en focust opnieuw op de moed om kwetsbaar te zijn. Met natuurlijk veel voorbeelden van Brené zelf in de bedrijven die ze sinds haar eerste boek bezocht heeft. Aan de basis van dit boek ook onderzoek naar de moed om te leiden, naar oprecht leiderschap, onder al mensen in al die bedrijven. Wat verstaan zij onder leiderschap, onder moed om te leiden? Zo komt Brené Brown tot een verhelderend rijtje:


Rumbling with Vulnerability

Living into Our Values

Braving Trust

Learning to Rise


Dat rumbling kun je vertalen als ‘zullen we het er maar eens over hebben’, een gesprek waar niemand wegduikt. Eerlijk en ferm zou ik zeggen. Tot mijn eigen verwondering en ervaring is dat ook in Nederland geen gewone zaak. Er wordt liever achter ruggen, bij de koffiemachine en in de wandelgangen geklaagd en ‘misgesproken’. Het blijkt dus lastig om eerlijk en oprecht elkaar aan te spreken. Fouten toe te geven. Kwetsbaar te zijn ook.

Daarvoor moet er wel vanuit ‘waarden’ worden gedacht en gewerkt binnen het bedrijf. Dat zijn overigens niet die paar kreten op een muur, maar geleefde cultuur. Ik schreef daar zelf over in ‘Claim it!’ waar ik de tien cultuurwaarden beschreef die een organisatie of bedrijf nodig heeft om echt vanuit betekenis te kunnen werken. Living into Our Values dus.

Braving Trust is die opstap naar een leiderschap waar je mag vertrouwen op de oprechtheid als mens tussen mensen. In het boek worden de beginletters BRAVING uitgewerkt.
Boundaries - did I respect my own boundaries?
Reliability - could I count on myself?
Accountability - did I hold myself accountable?
Vault - did I honor the vault (respect for others)
Integrity - did I choose courage over comfort?
Nonjudgement - did I ask for help when I needed it?
Generosity - was I generous toward myself?

In het laatste hoofdstuk gaat het dan over dat ‘opstaan’. Ik noem dat vaak ‘durf je te gaan staan, die stap naar voren te maken?’ Heb je de moed om leider te zijn of te worden? Dat is nergens makkelijk, en zeker in sommige bedrijfsculturen niet. Opstaan en lopen, elk kind moet het leren. En valt herhaaldelijk. En probeert het opnieuw. Waarom? Omdat het zo is, omdat dit het verhaal van ieder kind is. Ben je een leider, leer dan je verhaal kennen voordat je opstaat. Dat helpt. ‘When we have the courage to walk into our story and own it, we get to write the ending. And when we don’t own our story of failure, setbacks, and hurt - they own us.’

Lees meer Lees minder


Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Het zijn de pioniers, de pioniers van mooie nieuwe bedrijven en opwindende initiatieven. Ze zijn inmiddels bekende ondernemers, veelgevraagde sprekers, voorbeelden voor veel jongeren. Het zijn de ‘Pioniers van de nieuwe welvaart’ in het boek van Kees Klomp en Nadine Maarhuis. Maar dat zijn ze nu. Wie waren ze toen ze in hun uppie dachten dat er een nieuwe hamburger moest komen zonder ham, maar met zeewier? Wie waren ze toen ze dachten dat het toch te gek was dat voor een reep chocolade nog slaven worden gebruikt op de plantages? Wie waren ze toen ze een idee hadden voor een oplaadbare lamp die mensen in gebieden waar elektriciteit geen commodity is heel goed kunnen gebruiken? Toen waren het op z’n minst ook pioniers, maar pioniers in hun eigen gedachten. Heb dan maar eens de moed om hardop te roepen dat je niet alleen dat goede idee hebt, maar dat je het ook gaat uitvoeren.

In het boek vele, vele belangrijke, sterke, persoonlijke verhalen van ondernemers die met een klein pril idee begonnen. Met een enorme drive om een probleem op te willen lossen. Het zijn prachtige lessen voor iedereen. Het zijn de drijfveren en dilemma’s van ondernemers in de betekeniseconomie.

Pionier-zijn, zo wordt wel duidelijk, is vooral een eenzaam en onzeker bestaan in het prille begin. Nee, eigenlijk is pionier-zijn is een eenzaam en onzeker bestaan in het hele proces van idee naar onderneming. Ja, als het goed gaat heb je vrienden zongen Henny Vrienten en Herman Brood al, en gelukkig gaat het nu goed met de ondernemers die Kees en Nadine hebben gesproken, maar het heeft allemaal wel een persoonlijke prijs.

In het laatste deel van het boek wordt dat ook duidelijk als er gesproken wordt over het begrip ‘purpose’. Want pioniers hebben de sterke purpose om de wereld beter te maken. Of beter achter te laten als zij er niet meer zijn. Omdat sommige problemen nu eenmaal tegen de muren opklotsen. Klimaat, ongelijkheid, onmenselijkheid, onwaardigheid. Het zijn problemen die opgelost moeten worden, en de drijfveer is purpose. Nu is dat begrip ‘purpose’ wel een buzz woord geworden. Ieder bedrijf spreekt inmiddels wel over purpose. Maar wat kost het je? De pioniers in het boek spreken daar vrijelijk over. Hun moeite, hun tranen, hun zorgen, hun eenzaamheid. Daarom stellen Kees en Nadine een nieuwe term voor: prudence. Dat betekent dat op weg naar purpose er eerst een persoonlijke stap te maken is. Jij, ik, elk mens, elke pionier zal vanuit een persoonlijke prudence (in het Nederlands prudentie) zich moeten afvragen waarom je iets doet en daarmee wordt er ook een persoonlijk offer gevraagd. ‘Terwijl purpose verwijst naar abstracte zaken als doelen en intenties, gaat prudentie dus over concreet gedrag.’ Het gaat bij prudence dus over wat je doet, je daden, de ander te zien en te dienen. Dat klinkt al veel meer naar jezelf in het spel brengen, dan we gaan kijken of we met onze missie iets kunnen bijdragen.

Betekenis geven of maken als pionier, als ondernemer, als initiatiefnemer, draait vooral om de vraag wat je gaat doen? En met welke intentie? Zodat je het ook kunt volhouden. Om van briljant idee naar een gezonde onderneming te komen. Maar meer nog is, denk ik zelf, de vraag naar wie belangrijk. Want waarom ik? En ben ik wel bereid dat offer te maken?

Wat een geweldig boek hebben Kees Klomp en Nadine Maarhuis geschreven om samen met deze ondernemers te gaan zitten, hen te bevragen op die cruciale momenten in hun ondernemersleven, en als schrijvers zelf het doorzettingsvermogen te hebben om theorie en praktijk op een heldere manier op te schrijven. Een boek dus met prachtige lessen.

Lees meer Lees minder


StoryDoing voor organisaties | Jan-Peter Bogers
Hardcover | Nederlands | 2017  

Review van Ron van Es

Ik heb een haat-liefde verhouding met organisatiemodellen. Er zijn van die modellen die ook heel goed af zouden kunnen met een paar reële vragen zoals de Golden Circle waar de meest essentiële vraag eigenlijk is: waarom? Dan zijn er van die modellen die zo complex zijn dat je onderweg echt de draad kwijt bent. Dat zijn modellen om te laten zien dat de bedenkers het eigenlijk ook niet weten. Niet erg, maar de werkelijkheid is complex genoeg, daar heb ik geen organisatiemodel voor nodig.

En dan heb je een boek in handen waar de schrijvers broodnuchter praktisch bezig zijn geweest om het oerverhaal van een organisatie te ontdekken, dat door te kauwen en beschikbaar te maken. StoryDoing. Goed dat je een verhaal hebt, belangrijk dat je het kunt vertellen, maar daar begint het pas. Doe je ook als je verhaal? En sterker nog: wat is de waarde van je verhaal?

Het boek StoryDoing, geschreven en gemaakt door Ron van Gils en Jan-Peter Bogers is een boek dat uitgaat van het idee ‘betekenis’ en dat is sterk. Niet effectiviteit, beter samen leren werken, lean of scrum, maar wat betekent jouw organisatie nou? Wat betekent het voor jezelf, voor de anderen, voor het geheel? Het grappige is dat als je de ware betekenis van je organisatie te pakken hebt de rest vanzelf wel komt. Eigenlijk zou de vraag naar betekenis ook heel simpel kunnen, ware het niet dat bestaande organisaties daar veel moeite mee zouden hebben. Want hoe doe je dat dan? In het boek StoryDoing krijg je daarom voldoende mogelijkheden om dat tot op de bodem uit te zoeken. Via StoryBeing, StoryTelling naar StoryDoing en StoryValue.

‘Het credo is niet langer ‘practice what you preach’, maar preach what you practice’. — Kees Klomp

Ron van Gils en Jan-Peter Bogers hebben zich uitgeput in de vragen die je dan kunt stellen; je gaat kopje onder als organisatie om als nieuw boven te komen. Als. Als je dit serieus beetpakt. Als het je menens is als organisatie de komende tijd om je verhaal te doen. Geen branding om de branding meer, geen verhaaltje om je medewerkers zoet te houden, geen missie aan de muur om klanten te lokken. Maar ben je je verhaal? Doe je wat je zegt. En vooral: waar zit de betekenis van jouw bestaan als organisatie?

Het is een sterk boek, dat StoryDoing. Kopen, lezen, werken — aan de slag.

Lees meer Lees minder


 


Maak kennis met YouBeDo.

  • Ruim 3 miljoen boeken in assortiment
  • Tot 12% naar een goed doel of project
  • Zelfde prijs als elders voor NL boeken
  • NL boeken voor 22.00 besteld, volgende dag in huis
  • Bulkbestellingen mogelijk