Ron van Es

Pioniers zijn vooruitstrevend. Experts in hun vakgebied. Eén ding hebben pioniers met elkaar gemeen: ze lezen veel boeken. De pioniers van YouBeDo vertellen je welke boeken zij lezen en reviewen ze. 

Laat je inspireren door Ron van Es.

 

Ron van Es (1957) is documentairemaker en schrijver. Hij maakte films voor publieke omroepen met thema’s als cultuur, samenleving en zingeving. Geschoold in psychosynthese kijkt hij met mensen en organisaties mee naar hun zin en samenhang. Gelooft dat betekenis geven aan je leven en werk vooral bestaat uit de moed hebben om het avontuur aan te gaan jezelf te ontdekken. Ron heeft onlangs de boeken 'Ertoe doen - cirkel van betekenisvol leven' en 'Claim it!' gepubliceerd. Binnenkort komt hij met een gedichtenbundel en schrijft op dit moment zijn eerste kinderboek over de leefregels van helden.

0% 50% 100%

filosoof/psycholoog: 90%
Betekenisvol leven: 95%
Impactvol ondernemerschap: 85%
Nieuwsgierig: 100%

Crazy

Top 6 van Ron

Happy Life 365 - book image Happy Life 365

Kelly Weekers

20,99

De biografie als medicijn - book image De biografie als medicijn

Susanne Kruys

29,99

Mijn jaren met Obama - book image Mijn jaren met Obama

Ben Rhodes

25,99

Zinnen die de ziel raken - book image Zinnen die de ziel raken

Elmer Hendrix

27,95

The End of Loneliness - book image The End of Loneliness

Wells, Benedict

14,95


Dit is wat Ron heeft gelezen

The End of Loneliness | Wells, Benedict
Paperback | Engels | 2018  

Review van Ron van Es

De schrijver Benedict Wells is bekend geworden met zijn boek ‘The end of loneless’, althans ik las het in het Engels. Oorspronkelijk verschenen in het Duits als ‘Von Ende der Einsamkeit’. Het boek gaat over Jules, zijn jeugd, een tragisch ongeluk en vooral het opgroeien in een eenzaamheid. De achterflap geeft dit mee: ‘(...) asks us to consider: if you spend your life running in the wrong direction, could it be the right after all?’

Ik moet denken aan twee films. Allereerst een Duitse film ‘Lola rennt’. Het is de film die heel duidelijk laat zien dat elke keuze een gevolg heeft; in de film moet Lola een situatie oplossen en de regisseur geeft drie mogelijkheden, drie scenario’s als het ware. Een prachtige film met veel dilemma's. Niet voor niets heeft de regisseur later ook ‘Cloud Atlas’ gemaakt. De tweede film is Mr. Nobody, een werkelijk prachtige film over hoe een kleine jongen kiest of had kunnen kiezen tussen vader en moeder die scheiden. Het is een science fiction-achtige film die je als een soort droom kunt zien.

Beide films verbeelden het leven van een mens die kiest en later terugkijkt: was het een goede keuze? ‘Could it be the right one after all?’ In de familiekroniek van Benedict Wells is dit niet anders. Wat als dingen niet waren gebeurd? Als het leven anders was gelopen? Is dat niet een vraag die ons allemaal bezig houdt?

De schrijver schuwt de grote thema’s van het leven niet, en in plaats van dat het boek daarmee te zwaar wordt, geeft het juist een fascinerend beeld van een familie, een leven, en de ontmoetingen. Niet voor niets is dit boek geroemd en bejubeld door velen in de wereld. Daardoor ligt nu ook zijn debuut, het boek dat hiervoor dus kwam, nu ook in vertaling in deze winkel.

Lees meer Lees minder

Zinnen die de ziel raken | Elmer Hendrix
Hardcover | Nederlands | 2017  

Review van Ron van Es

Eerst maar even: als je nog nooit een familieopstelling hebt meegemaakt, doe het. Het zal je verrijken. Een familieopstelling is een manier om naar situaties te kijken die dichtbij je spelen en waar je in het algemeen last van hebt. Relaties die niet lekker lopen, gevoelens van eenzaamheid, ruzie in de familie. We kennen het allemaal en soms lijken ze onoplosbaar. In een familieopstelling kun je aanwezigen vragen om de rol op zich te nemen van familieleden, of partners. Door afstand tot elkaar en de manier waarop zij zich gedragen in zo’n opstelling kom je heel veel te weten over soms verborgen leed, niet uitgesproken gevoelens en onheldere situaties. Je krijgt als het ware nieuwe informatie die je misschien had kunnen weten, of die diep opgeslagen ligt.

Familieopstellingen zijn bedacht door Bert Hellinger en het voert hier te ver om dat verder uit te leggen, maar zoek het eens op als je meer wilt weten. In het boek ‘Zinnen die de ziel raken’ van Elmer Hendrix krijg je veel over deze opstellingen te lezen en hoewel het boek bedoeld is voor mensen die al werken met familieopstellingen is ook een zeer interessante bron om te lezen hoe simpele opstellingen en vooral simpel lijkende interventies situaties heel snel kunnen verduidelijken.

De zinnen die worden uitgesproken, of worden gevraagd aan mensen, treffen doel. Raken de kern zo helder. En geven daarmee zoveel inzicht. Hulde daarvoor aan de schrijver. Mooi hoe het boek eindigt met de woorden van Bert Hellinger: ‘Wanneer je het totaal kan zien, kun je zien wat zich aan de harmonie onttrekt. (...) Lichaam, geest en ziel dienen in het beoordelingsproces te worden meegenomen, zodat we ons instinctief kunnen ontwikkelen in een richting die onze groei bevordert en die zich beweegt van alles dat ons niet ten dienste staat.’

Lees meer Lees minder

De logica van geluk | Mo Gawdat
Paperback | Nederlands | 2017  

Review van Ron van Es

Een ander boek over het vinden van je geluk en dat al wat langer in de boekhandel ligt, is het boek van Mo Gawdat ‘De logica van geluk’. Het is een boek dat op een heel andere manier begon dan het boek van Kelly Weekers, namelijk met de dood van de zoon van de schrijver. Wat een startpunt om je boek te schrijven zeg, het grootste ongeluk dat je als ouder kunt overkomen. En toch begint Mo Gawdat 17 dagen na diens dood met schrijven. Over de formule om je geluk te vinden. Wat volgt is dan een opmerkelijke reis.

Mo Gawdat maakt vrij snel korte metten met de ideeën die er zijn over ons geluk, namelijk als het leven ons toelacht. De geluksmomenten in ons leven is echter niet de formule. ‘Als de aanleiding voor geluksmomenten zo gewoon is en zo toegankelijk, waarom blijft het vinden van geluk dan zo’n grote uitdaging voor veel mensen? En waarom ontglipt het ons zo snel als we het gevonden hebben?’ Dat komt omdat de formule anders is. Geluk is namelijk ‘jouw perceptie van de gebeurtenissen in jouw leven minus jouw verwachtingen van het leven’. Of zoals Mo Gawdat dan schrijft: ‘het is niet de gebeurtenis die ons ongelukkig maakt, maar de gedachte aan die gebeurtenis.’

Filter gedachten die je terneer drukken, kom los van cirkelende gedachten die alleen maar aan je ongeluk herinneren, dat lijkt de boodschap van Mo Gawdat te zijn. En daarmee komt hij natuurlijk in de buurt van een boeddhistische leer dat je je denken kan loslaten. Of bijvoorbeeld Epicurus, de Griekse filosoof die het streven naar persoonlijk geluk als hoogste goed beschouwde en schreef dat we ons angsten moesten overwinnen, met name in ons denken. Zet je denken als het ware voor je, of buiten je, en kijk ernaar. Zo maak je afstand en kan je denken je niet meeslepen in alle zwartgalligheid.

Denken, betoogt Mo Gadwat, kan je situatie verergeren. Probeer je denken dus te analyseren op die weegschaal, die formule van je perceptie en je verwachting. Dus hoe kijk je naar je situatie en wat zou je ook kunnen verwachten van de situatie. In het boek vele voorbeelden hoe je dit kunt aanpakken. Waar ik aan blijf haken is dat het denken, weliswaar terecht, je op het verkeerde spoor kan brengen, maar dat gevoel of gevoelens lijken te worden overgeslagen. Met gevoel bedoel ik niet de emoties, die komen met en door het gevoel bij ons naar boven. Het gevoel van een onveilige situatie kun weliswaar door je denken gaan analyseren - ‘is het wel zo onveilig?’ -maar als je overmenst wordt door gevoelens kan je denken - de logica - het heel vaak niet aan. Je raakt in paniek, je vlucht, etc.

Daarom denk ik dat er naast denken, ook de invloed van gevoel moet worden onderzocht. Daar kun je je denken heel goed bij gebruiken, maar gevoel (en daarmee emotie) slaat op iets anders aan. De dis-identificatie oefening is heel goed bruikbaar en door die veel te oefenen leer je de truc vrij snel in allerlei situaties te gebruiken. Hij is vrij simpel, en dus sterk: als je je ogen sluit, ga dan naar je denken. Je ‘ziet’ als het ware je denken, maar je realiseert je dat je meer bent dan je denken. Zo koppel je denken los van wie jij ten diepste bent. Dat zelfde doe je met gevoel. ‘Voel’ je gevoel, maar realiseer je dat je meer bent dan gevoel. Je hebt gevoelens, maar je bent meer dan he gevoelens. Doe dat ook met je lichaam. Je hebt een lichaam maar je bent meer dan je lichaam. Zo kun je van een ‘afstand’ observeren dat je denken, gevoelens, lichaam hebt, maar meer bent dan. Als je vaker doet, kun je dus veel situaties analyseren, dieper begrijpen en vooral leren waar angsten naar verwijzen.

Het boek van Mo Gadwat is een rijk boek met levensechte verhalen, zinnige commentaren op die verhalen en goede manier om naar je leven te kijken. Het zorgt ervoor dat we een realistische kijk op onszelf creëren. En met voor mij die extensie op die manier zoals ik die hierboven beschreef.

Lees meer Lees minder

Happy Life 365 | Kelly Weekers
Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Ik kan er niet omheen, de stapels boeken bij boekhandels, bij de stations, over gelukkig willen zijn. Nee, boeken over hoe het geluk jou toekomt. Nee, nog sterker, hoe je gelukkig moet zijn, want het ligt voor het grijpen, dat geluk. Met enige scepsis begon ik dan ook het boek van Kelly Weekers ‘Happy life 365’ te lezen. De ondertitel van het boek is: ‘de no-nonsense denkwijze voor een leuker leven’. Het heeft allemaal de sfeer dat het leven maakbaar is als je maar voldoende je best doet. En ja, wie wil er niet gelukkig zijn. Maar het leven - weten we allemaal al - is niet alleen maar maakbaar. Geluk komt niet met een uiterlijk, goede baan en een succesvolle carrière. Ik zag laatst een documentaire over het leven van George Michael. Succesvol, prachtige man, heel sterke liedjes, maar niet gelukkig. Eigenlijk nooit gelukkig. Het boek van Kelly Weekers is een zelfhulpboek met veel lijstjes die je kunt invullen. En ja, nadenken over je denken en gedrag, reflecties, zelfs invullen helpt natuurlijk. Waarom doe ik zoals ik doe? Waarom reageer ik zo sterk op bepaalde gevoelens? Wat staat mijn geluk in de weg? ‘Geluk zit hem in datgene loslaten waar je geen controle over hebt en de controle actief pakken waar je die wel hebt.’ Het zijn dit soort zinnen die ‘waarheden als koeien’ bevatten, maar mij het ongemakkelijk gevoel geven door tegen een mistroostig mens te zeggen dat ie ook wel eens mag gaan glimlachen, want het leven is mooi. ‘Waar jij wel controle over hebt? Je verantwoordelijkheid nemen, de juiste werkethiek hebben, dingen in perspectief blijven zien, empathie tonen naar jezelf en een ander, dankbaar zijn en vol positiviteit naar het leven kijken.’ Nogmaals, allemaal waar, maar als je dat ‘geluk’ zou kunnen oppakken op deze manier zouden er in Nederland niet meer dan een miljoen mensen depressieve gevoelens hebben. Heeft Kelly Weekers dan een flutboek geschreven? Zeker niet, en ik ben er net als zij van overtuigd dat alles dat aandacht krijgt zal groeien, dus ook de negatieve zaken in je leven. Mensen die slachtofferig naar anderen of omstandigheden wijzen zouden er goed aan doen om zichzelf beet te pakken. Om in een andere perspectief naar hun leven te kijken. Maar waar ik dan verschil is die ‘reis’ van een ieder niet maakbaar is, en al zeker niet altijd gelukkig zal blijken te zijn. Het boek geeft toch een iets teveel stormbaan aan die je moet nemen, een hordenloop waardoor je weer in je eigen ritme van geluk terecht gaat komen. Voor hen die praktisch aan de slag kunnen met hun eigen 365 dagen happy life geeft het boek goede ‘kontjes’ om eens mee te oefenen. Voor mensen die allemaal driftig naar anderen wijzen als het gaat over hun miserabele leven, kan het helpen om het hoofdstuk ‘dankbaarheid’ eens te lezen, maar geluk en ongeluk zit wat mij betreft niet ‘tussen je oren’ zoals we in hoofdstuk 1 lezen en is al helemaal ‘geen keuze’.

Op de achterpagina lees ik nog: ‘Het (boek) laat je werken voor wat je wilt en het laat je stoppen met zeuren over dat wat je niet hebt.’ Ik moet dan denken aan het gesprek dat ik laatst had - in verband met een podcast die binnenkort verschijnt - met Vanessa Umboh die de stichting ‘Stem zonder gezicht’ heeft opgericht in Rotterdam. Zij werkt voor en met 40.000 kinderen die opgroeien in armoede. Zelf moet ze met minimale middelen rondkomen en toch kijkt ze naar die kleine mensen om haar heen. Dankbaarheid, zeker, dat komt in dat gesprek naar voren. Maar haar geluk en het geluk van die 40.000 kinderen is geen eigen keuze en al helemaal niet op te lossen met ‘stappenplannen en tips & trics voor een leuker leven.’

Lees meer Lees minder

De biografie als medicijn | Susanne Kruys
Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

‘Ken je verhaal’, is een opdracht die ik veel geef aan mensen. Waar ik ook over schrijf in mijn boeken. ‘Ken je verhaal’, het verhaal van je afkomst, het verhaal van je bedrijf waar je werkt, het verhaal van je eigen reis door het leven. Susanne Kruys heeft in haar boek ‘De biografie als medicijn’ zes verschillende mensen geïnterviewd en met hen hun biografie besproken. Die levensreis werkt voor hen zingevend en is vooral de zoektocht naar een persoonlijke ontwikkeling geweest. In dit boek gaan de verhalen vooral over de zorg. ‘Ieder mens heeft een verhaal van betekenisgeving, zin en richting. Niet alleen degenen die zorg nodig hebben, maar ook degenen die zorg verlenen.’ Dat laatste lijkt me mee dan nodig - ken je verhaal om zorg te verlenen en daarmee niet in de valkuil te stappen om zorg te verlenen uit medelijden. Alle verhalen in dit boek zijn zeer persoonlijk, uiteraard, en na het interview schrijft Susanne Kruys ook nog eens haar reflectie op dat interview. Vooral haar gesprek met Dirk De Wachter is prachtig om te lezen. Zijn mondelinge reflectie - ze belt hem na het gesprek op - blijft hangen: ‘De mens is een werkwoord toch? (...) Je maakt, je bouwt aan jezelf en je leven. Timmerend aan een biografische tekst, met slechts een personage. In twee letters: ik. In jouw volle ikkigheid verword je tot een werkwoord. Je ikt. Maar de zin, die ontbreekt. Een verhaal, dat is er niet meer.’

Wie het werk van Dirk De Wachter kent, weet dat hij juist die ‘ik’ in het volle licht van een ‘wij’ wil zetten. Er is een verhaal van meer, van mensen om je heen. In een tijd dat alle aandacht naar het eigen ik lijkt te gaan, komt ook de verschraling, de armoedigheid van het leven tevoorschijn. De betekenis ligt dus vooral in die biografie die je met anderen deelt. Mooi hoe Susanne Kruys daar dan helemaal aan het eind van haar boek bij aansluit: ‘Verbinden met onszelf, met de zin van ons bestaan vraagt stilstaan, rust en de ontmoeting met de ander. Dan kunnen we voorbij een uiterlijk verhaal komen, bij een innerlijk verhaal van betekenis, zin en richting.’

Lees meer Lees minder

Mijn jaren met Obama | Ben Rhodes
Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Wie zou niet willen werken in het centrum van de wereldmacht? Daar waar alle hectiek samenkomt? Ben Rhodes is zo’n man die daartoe aangetrokken wordt. Van campagnemedewerker bij Obama tot aan zijn speechschrijver, met z’n neus overal bovenop. En nu schrijft hij daar uitgebreid over in zijn boek ‘Mijn jaren met Obama - achter de schermen van een presidentschap’. Ik zelf was in 2008 in de Verenigde Staten en voelde de hoop bij zoveel mensen - de hoop op verandering. De hoop van ‘we can do it’. Natuurlijk, nu in het tijdperk na Obama weten we dat zelfs hij - met zoveel weerstand - niet kon brengen wat nodig is. Sterkers nog, de samenleving in de Verenigde Staten lijkt wel een stap naar achteren te hebben gemaakt. Nog meer ongelijkheid, haat, polarisatie. Het licht roept duisternis op, dat kan niet anders. In een column van Martin Sommers in de Volkskrant schrijft hij: ‘Een van mijn favoriete columnisten is Ivan Krastev, Bulgaars politicoloog gevestigd in Wenen. Krastev schreef onlangs dat hij drie maanden als gasthoogleraar in Amerika was geweest. Het ging in links-universitaire kring uitsluitend over Trump. Bij de koffie-automaat ging het over Trump, bij de borrel ging het nog steeds over Trump en hoe verschrikkelijk het leven was onder Trump. Krastev noteerde tegelijk dat Trump in al die gesprekken werd beschouwd als een fenomeen van voorbijgaande aard, een soort politieke fabricagefout. Daarna zou de progressieve vooruitgang haar oude bedding terugvinden en kwam alles toch nog goed. Wel, schreef Krastev, ik zal een vervelend geheimpje verklappen. Dat gebeurt niet.’

We zullen zien. Belangrijk is dat ‘links’ in Amerika het juist niet zoekt in nog meer opstand, nog meer protest, nog meer haat tegen, maar het zoekt in een eigen beweging. Een beweging van hoop, in projecten van welzijn, in bedrijven die verbonden zijn met een samenleving. Hoe dan ook, de wijze lessen die we kunnen leren van een periode van een hoopvolle president, die het ook niet allemaal kon waarmaken, vinden we dus in dit boek van Ben Rhodes. Aan de macht gekomen in een wereld die een puinhoop was. Ga er maar aanstaan. In dit boek van ruim 500 pagina’s neemt hij je mee, laat je lezen hoe ingewikkeld dat allemaal is, maar vooral hoe je met hoop en goede wil vooruit komt. Op de allerlaatste pagina lees je dan ook: ‘Miljarden mensen over de hele wereld hadden Barack Obama leren kennen, hadden zijn woorden gehoord en naar zijn toespraken gekeken en waren, op een herkenbare manier, de wereld gaan zien als een plek die - op een geleidelijke manier - kon veranderen.’

Ben Rhodes gelooft nog steeds in het goede, ‘de waarheid in de verhalen de mensen over de hele wereld’, en ik geloof met hem mee. Ondanks dat de verhalen van macht en kwaadwilligheid de overhand lijken te hebben. Geloof ze niet, het is niet waar.

Lees meer Lees minder

Paperback | Nederlands | 2004  

Review van Ron van Es

Ik was vooral benieuwd naar dit boek omdat ik nu zelf een boek aan het schrijven ben voor tieners over de ‘regels van helden’. Helden worden helden omdat ze niet alleen iets kunnen, maar ook omdat ze iets doen. Ze knokken tegen onrecht, ze willen orde herstellen, en vooral maken ze het de schurken die de wereld bedreigen met hun snode plannen onmogelijk om dat uit te voeren. Maar ook moderne helden zijn ook net als mensen, ze hebben duistere kantjes, trappen in valkuilen, hebben dikke ego’s. Trouwens, ik schrijf hier moderne helden, het is van alle tijden. Lees maar eens de verhalen van helden als Odysseus, Mozes, Arthur, etc.

In het boek van Wil Derkse gaat het niet over helden, maar wel over regels. Of beter de Regel die opgesteld is - ooit - door Benedictus. Benedictus (480-547) schreef deze Regel om orde te creëren in het kloosterleven van die tijd, niet onhandig natuurlijk. Als we in deze tijden dan het woord ‘regel’ of ‘regels’ lezen hebben we wel een andere connotatie daarbij. Regels staan voor niet mogen, verboden. De Regel die Benedictus schreef was vooral bedoeld om groei te bevorderen. Als mens, maar ook als gemeenschap. Daarom is de uitleg die Wil Derkse schrijft in dit boek zo interessant in deze tijd. De drie belangrijkste regels of geloften die werden gevraagd aan toetredende monniken waren: bestendigheid, dagelijkse verbetering van levensstijl en aandacht. Alle ‘daaruit voortvloeiende verdere regels staan in dienst van groei en bevrijding’ van de mens. En in dit boek wordt dat wel duidelijk, ga maar na, bestendigheid kun je ook vertalen als ‘erbij blijven, niet weglopen’. Als je iets beloofd hebt, is het bij een beetje weerstand makkelijk om het bijltje erbij neer te gooien. Maar wat geloofde je dan toen je toezegde voor iets te gaan? Dagelijkse verbetering vraagt om discipline. Nee, het is niet makkelijk om je attitude te veranderen, om je als mens te ontwikkelen. Dat vraagt kunde en doorzettingsvermogen. En ten slotte aandacht. Niet alleen aandacht voor jezelf, de rust om naar jezelf te kijken, maar ook de aandacht om naar anderen te luisteren. Te wikken en te wegen. Zin van onzin te onderscheiden. Logisch dus dat de Regel of regels die eeuwen geleden in een heel andere tijd vandaag de dag nog zo springlevend kunnen zijn. En Wil Derkse beschrijft dat en de mogelijkheden om ze toe te passen heel inlevend en toegankelijk.

Mooi is hoe in een hoofdstuk dan verder wordt ingegaan op het benedictijns leiderschap. Belangrijkste taak is om de groei van mensen te stimuleren. Dat is nog eens een boodschap aan leiders vandaag in bedrijfsleven, politiek en organisaties. Niet het bedrijf etc. staat centraal maar de groei van mensen die er werken. Dat betekent in eerste instantie dat er eigen ‘binnenwerk’ nodig is om die leider te kunnen worden. Geen idee of dit benedictijns is, maar ik geloof in: zo binnen, zo buiten. Als er niet vanuit binnen naar buiten gewerkt kan worden, vanuit eigen waarden en bezieling, is alles wat daar buiten ontstaat zielloos. ‘Opnieuw geldt dat alleen wie goed voor de eigen ziel zorgt de zielen van anderen in beweging kan zetten. Vanuit een innerlijke rust ben je beter in staat bij anderen kwaliteit p te roepen dan wanneer je gejaagd en zelf niet georiënteerd bent.’

Ik neem de Regel van Benedictus en de mooie toegankelijke uitleg van Wil Derkse zeker mee bij het schrijven van mijn boek voor tieners over oude en moderne helden.

Lees meer Lees minder


Hardcover | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Natuurlijk niet niks, antwoorden krijgen op de grote vragen, en Stephen Hawking doet een poging. ‘Mensen hebben altijd antwoorden willen hebben op grote vragen. Waar komen we vandaan? Hoe is het heelal begonnen? Wat is betekenis van alles en wat is het doel? Is er iemand daarbuiten?’ Het blijkt overigens dat kleine kinderen ook dit soort nieuwsgierige vragen stellen, en dat dan verleren omdat er heel weinig op wordt ingegaan door grotere mensen die met hun mond vol tanden staan. Jammer. Ik geloof dat nieuwsgierigheid ons als mensen altijd verder helpen en hebben gebracht. Niet dat alle antwoorden dan vanzelf komen, maar soms kan een onzeker antwoord ook voldoende zijn. Zoals ik laatst in gesprek tegen iemand zei dat er geen zin in of van het leven is. Ga maar na, je leeft, doet je best, gaat vooruit, hebt lief, en dan ga je dood. Is dat zin? De enige zin die ik heb is dat als ik nu toch ben ik er ook maar moet zijn. Met alle tegenzin, alle lessen, alle moeite.

In het boek van Stephen Hawking, overigens postuum uitgegeven en met hulp van o.a. zijn dochter, gaat het over vragen als ‘Hoe is alles begonnen? Is er intelligent leven elders in het heelal? Kunnen we de toekomst voorspellen? Zullen we overleven op aarde? Etc., etc. Natuurlijk gaat Hawking intelligent om met dit soort vragen en zijn zijn redeneringen om de antwoorden te vinden spannend en zetten aan tot zelf denken. Maar antwoorden? Mooi is dat hij dan ergens dit schrijft: ‘Hoe past het bestaan van God in hoe u het begin en einde van het heelal begrijpt? En als God bestond en u kreeg de kans hem te ontmoeten, wat zou u hem dan vragen? De vraag is of de manier waarop het heelal begonnen is door God gekozen is om redenen die we niet kunnen begrijpen, of dat die manier gedetermineerd is, dat wil zeggen bepaald, door een natuurwet. Ik geloof het laatste. Als je wilt, kun je de natuurwetten ‘God’ noemen, maar dan is het geen persoonlijke god die je zou kunnen ontmoeten en vragen stellen. Maar als er zo’n god was, dan zou ik hem willen vragen waarom hij in vredesnaam zoiets ingewikkelds heeft bedacht als de M-theorie in elf dimensies.’

Lees meer Lees minder


Being Mortal | Gawande, Atul
Paperback | Engels | 2017  

Review van Ron van Es

Zonder dat we dat misschien zo in de gaten hebben, komen we in Nederland in een periode terecht van extreme vergrijzing van de bevolking. Kijk maar naar de cijfers van bijvoorbeeld het CBS: ‘Op 1 januari 2016 telde Nederland bijna 3,1 miljoen ouderen (personen van 65 jaar en ouder). Dit komt neer op 18% van de totale bevolking. Daarnaast is sprake van 'dubbele vergrijzing'. Dit houdt in dat binnen de groep 65-plussers het deel 80-plussers toeneemt.’ Met vergrijzing komen ook andere problemen, zoals ziek worden, maar ook mantelzorg. Ik ben zelf betrokken bij een project over mantelzorgers en heb een aantal korte films met hen gemaakt. Als we deze mantelzorgers niet zouden hebben zouden veel ouderen echt onvoldoende ondersteund worden via de reguliere zorg. Maar alles heeft een menselijke prijs. En die wordt de komende jaren alleen maar hoger. En ingewikkelder.

Atal Gawande is een persoonlijkheid in de Verenigde Staten en heeft een mening over volksgezondheid en vooral over ouder worden, want ook de vergrijzing daar is een hekel punt. Hoe worden we oud en hoe willen we oud worden? ‘We mistakenly treat elders as children, Dr. Gawande says, when we deny them the right to make choices, even bad choices. People of any age want the right to lock their doors, set the temperature they want, dress how they like, eat what they want, admit visitors only when they're in the mood. Yet, nursing homes (and even assisted living communities) are geared toward making these decisions for people in order to keep them safe, gain government funds, and ensure a routine for the facility.’

Over oud worden, ziek worden, en zorginstellingen zul je de komende jaren heel veel gaan lezen. Want de generatie die nu aan de beurt is, de zogenaamde Baby Boomers, zal niet zo verzorgd worden als hun ouders, of willen dat niet. Dat betekent dat mensen het heft in eigen handen moeten nemen. Daarom gaan er veel initiatieven ontstaan om zelf de zorg te gaan regelen en daarmee de leefstijl die mensen zelf willen. Ik juich dat toe, want zorg en aandacht voor elkaar werkt alleen als het persoonlijk blijft. En daarmee ook onze omgang en kijk op onze eigen dood. Net als leven hoort de dood een deel van ons bestaan te zijn. Niet uit handen gegeven aan professionele zorgverleners alleen. Atal Gawande schrijft: ‘This a book about the modern experience of mortality - about what it’s like to be creatures who age and die, how medicine has changed the experience and how it hasn’t, where our ideas about to deal with our finitude have got the reality wrong.’

Atal Warande heeft een belangrijk boek geschreven over een onderwerp dat heel veel zal terugkomen in onze samenleving de komende jaren en waar we - hoe oud of jong je ook bent - maar beter iets over te weten kan komen. Overigens toont de langst lopende studie over oud worden en gelukkige zijn aan dat dit niet gaat over geld, carrière of status, maar alles te maken heeft met goede relaties. Daar kun je dus sowieso al aan werken.

Lees meer Lees minder


God | Reza Aslan
Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Spreken, schrijven, nadenken over God is een geschiedenis van duizenden jaren. Een wonderlijke geschiedenis vooral. Zeker als je bedenkt dat onze soort, de homo sapiens, er nog maar zo kort is op deze planeet. Iets dat je in de Netflix serie ‘Cosmos’ zo treffend kunt zien als de geschiedenis van het heelal, een kleine 8,2 miljard jaar oud langs de lijn van 1 kalenderjaar wordt gelegd. Wij komen dan op 31 december om een uur of 11 ‘s avonds om de hoek kijken. In een heel primitieve vorm zetten wij onze voetstappen en pas sinds de 6e eeuw voor Christus worden de grote religies vormgegeven zoals ook Karen Armstrong laat zien in haar mooie boek ‘De grote transformatie’. Sindsdien lijkt de mensheid verdeeld over het Opperwezen, de grote Creator. Hoe dat onze geschiedenis heeft beïnvloed en vooral de kijk op elkaar vanuit de schuttersputjes kun je ook lezen in het fenomenale boek ‘De zijderoutes’ van Peter Frankopan. God is vooral handig als verkoopmiddel. Ben je niet voor ons beeld van Hem, dan ben je tegen en kan ik je kop afhakken. Ik vrees dat het vandaag de dag niet anders is. We staan nog steeds als vijandige stammen tegenover elkaar en gebruiken God als wapen in de strijd.

Reza Aslan begint zijn boek met het vertellen dat hij eerst als moslim een beeld had van Allah, daarna christen werd, dus God in het vizier kreeg en uiteindelijk ook dat weer afzwoer. Ik wil maar zeggen, Reza Aslan heeft de verschillende kanten van zijn Opperwezen goed bekeken. Zijn constatering is dat we het idee van God wel heel erg hebben vermenselijkt. ‘Het blijkt dat deze neiging om het goddelijke te vermenselijken diep verankerd zit in onze hersenen, en dat dat de reden is waarom dit een wezenskenmerk is van vrijwel alle religieuze tradities die de wereld gekend heeft.’ overigens ontkent hij het bestaan van een Opperwezen of Creator niet, daar gaat het boek niet over, maar wel hoe we dat beeld van een Opperwezen handig weten te boetseren naar onze eigen ideeën en elke keer weer gebruiken om ons eigen gelijk te halen. En dan vind ik de tijd waarin we nu leven een tijd dat alle zetten op dat grote schaakbord van ons bestaan allemaal dunnetjes lijken te worden overgedaan. ‘Onze verlangens worden Gods verlangens, maar dan zonder beperkingen. Onze handelingen worden Gods handelingen, maar dan zonder consequenties. We creëren een bovenmenselijk wezen dat menselijke eigenschappen bezit, maar geen menselijke restricties kent. We modelleren onze religie, onze cultuur, onze maatschappij en onze staatsvorm volgens onze menselijke behoeften, maar maken onszelf voortdurend wijs dat die behoeften de behoeften van God zijn.’

Hiermee raakt Reza Aslan een gevoelige snaar in deze tijd van alweer grote tegenstellingen. Zijn boek onderzoekt dat idee om God mens te willen maken, en leert ons vooral niet in die eindeloze valkuil te stappen. ‘Op zijn minst wil het ons onder ogen brengen dat, of je nu gelooft in een god, in vele goden of in geen enkele god, wij degenen zijn die God naar ons beeld hebben geschapen, en niet andersom. En die wetenschap opent de deur naar een rijkere, vreedzamere en fundamentelere vorm van spiritualiteit.’

In dat vermenselijken van het beeld van God is de ‘godsbrief’ die Albert Einstein aan het eind van zijn leven schreef over God ook wel weer grappig. ‘Het woord 'God' is voor mij niets meer dan een weergave en gevolg van menselijke zwakheden. De Bijbel is een collectie van eerbiedwaardige maar primitieve verhalen.’ Zijn brief werd op 5 december verkocht op een veiling voor het lieve sommetje van 2,6 miljoen euro.

Lees meer Lees minder


On the Brink of Everything | Palmer, Parker J.
Hardcover | Engels | 2018  

Review van Ron van Es

Parker Palmer is de oprichter van
Center for Courage & Renewal. Een centrum waar je middels
zogenaamde retreats kunt bezinnen op werk en leven. Moed en
vernieuwing, wat een prachtige naam daarvoor. Parker Palmer is van
oorsprong een Quaker, een religieuze stroming die in 1649 ontstond
en als belangrijke onderdelen stilte, dieper luisteren en vooral
geen zogenaamde voorgangers kent in de diensten. Dat betekent dat
uit de samenkomsten zelf ‘de geest’ ontstaat om te spreken. Die
achtergrond dringt door in dat wat Parker Palmer heeft geschreven
en ook in dit boek. Een diepe bewogenheid met mensen, stilstaan bij
dat wat er gezegd wordt, of niet, en een oprechte inclusieve
gedachte, de wereld is van iedereen. Eerder las ik van hem ‘A
Hidden Wholeness: The Journey Toward an Undivided Life’ en ‘The
Courage to Teach: Exploring the Inner Landscape of a Teacher's
Life’. En nu dus ‘On the brink of everything’, met als ondertitel
‘Grace, Gravity & Getting Old’.


Natuurlijk, Parker Palmer is inmiddels 79 en leeft naar zijn einde
toe als mens hier op aarde. En hij lijkt nog een keer zijn ideeën
over mens en mensheid aan zijn lezers mee te willen geven. En dat
is hem gelukt. In prachtige hoofdstukken blikt hij terug en vooruit
met als hoogtepunten de hoofdstukken ‘Keep reaching in: staying
engaged with your soul’ en ‘Over the edge: where we go when we
die’. Het gaat dan over verbinding zoeken, vergeving durven vragen,
over verschillen heenstappen, elkaar weer vinden. ‘What does it
mean to ‘return to the most human’ as we try to morph our anger
into acts of love? For me, it means returning to my own story in
order to reconnect with the stories of those who differ from me
politically.’


Als sociaal activist in een verscheurd Amerika is Parker Palmer
voor mij een voorbeeld hoe ik me kan en wil opstellen in een steeds
verder gepolariseerd Nederland. Hoewel ik van mening verschil met
velen, wil ik in verbinding blijven met ieders verhaal. Want achter
het verhaal schuilt de mens. Als liefhebber van poëzie haalt Palmer
dan de dichteres May Sarton aan:

Return to the most human, nothing less

Will nourish the torn spirit, the bewildered heart,

The angry mind: and from the ultimate duress,

Pierced with the breath of anguish, speak for love.


On the brink of everything is geen boek voor oudere mensen die zich
herkennen in het ouder worden, want het is vooral een boek dat
wijsheid geeft in menselijke vragen die ons allemaal raken. Een
fijn boek om kleine stukken uit te lezen en daarna eens goed op te
kauwen.

Lees meer Lees minder


Dare to Lead | Brown, Brene
Hardcover | Engels | 2018  

Review van Ron van Es

Brené Brown is inmiddels behoorlijk bekend geraakt in Nederland met haar boeken over kwetsbaarheid en verbinding. Toch is er van haar laatste boek ‘Dare to lead’ nog geen Nederlandse vertaling. Ze schrijft heel gemakkelijk dus je kunt haar hier ook goed volgen. Brené Brown is bij het grotere publiek vooral bekend geworden met haar TED talks en daar schrijft ze in het begin van dit boek zeer komisch en ook indringend over. Het is een vrouw met geweldige humor en een recht door zee eerlijkheid. Zoals elk Amerikaans boek over leiderschap kent dit boek ook ondertitels, om je als koper en lezer een beetje te helpen. Wat te denken van: ‘Daring greatly and rising strong at work’. En deze: ‘Brave work, tough conversations, whole hearts’.

‘Dare to lead’ is een beetje een verzameling van eerdere ideeën over moedig leiderschap op het werk en focust opnieuw op de moed om kwetsbaar te zijn. Met natuurlijk veel voorbeelden van Brené zelf in de bedrijven die ze sinds haar eerste boek bezocht heeft. Aan de basis van dit boek ook onderzoek naar de moed om te leiden, naar oprecht leiderschap, onder al mensen in al die bedrijven. Wat verstaan zij onder leiderschap, onder moed om te leiden? Zo komt Brené Brown tot een verhelderend rijtje:


Rumbling with Vulnerability

Living into Our Values

Braving Trust

Learning to Rise


Dat rumbling kun je vertalen als ‘zullen we het er maar eens over hebben’, een gesprek waar niemand wegduikt. Eerlijk en ferm zou ik zeggen. Tot mijn eigen verwondering en ervaring is dat ook in Nederland geen gewone zaak. Er wordt liever achter ruggen, bij de koffiemachine en in de wandelgangen geklaagd en ‘misgesproken’. Het blijkt dus lastig om eerlijk en oprecht elkaar aan te spreken. Fouten toe te geven. Kwetsbaar te zijn ook.

Daarvoor moet er wel vanuit ‘waarden’ worden gedacht en gewerkt binnen het bedrijf. Dat zijn overigens niet die paar kreten op een muur, maar geleefde cultuur. Ik schreef daar zelf over in ‘Claim it!’ waar ik de tien cultuurwaarden beschreef die een organisatie of bedrijf nodig heeft om echt vanuit betekenis te kunnen werken. Living into Our Values dus.

Braving Trust is die opstap naar een leiderschap waar je mag vertrouwen op de oprechtheid als mens tussen mensen. In het boek worden de beginletters BRAVING uitgewerkt.
Boundaries - did I respect my own boundaries?
Reliability - could I count on myself?
Accountability - did I hold myself accountable?
Vault - did I honor the vault (respect for others)
Integrity - did I choose courage over comfort?
Nonjudgement - did I ask for help when I needed it?
Generosity - was I generous toward myself?

In het laatste hoofdstuk gaat het dan over dat ‘opstaan’. Ik noem dat vaak ‘durf je te gaan staan, die stap naar voren te maken?’ Heb je de moed om leider te zijn of te worden? Dat is nergens makkelijk, en zeker in sommige bedrijfsculturen niet. Opstaan en lopen, elk kind moet het leren. En valt herhaaldelijk. En probeert het opnieuw. Waarom? Omdat het zo is, omdat dit het verhaal van ieder kind is. Ben je een leider, leer dan je verhaal kennen voordat je opstaat. Dat helpt. ‘When we have the courage to walk into our story and own it, we get to write the ending. And when we don’t own our story of failure, setbacks, and hurt - they own us.’

Lees meer Lees minder


Paperback | Nederlands | 2018  

Review van Ron van Es

Het zijn de pioniers, de pioniers van mooie nieuwe bedrijven en opwindende initiatieven. Ze zijn inmiddels bekende ondernemers, veelgevraagde sprekers, voorbeelden voor veel jongeren. Het zijn de ‘Pioniers van de nieuwe welvaart’ in het boek van Kees Klomp en Nadine Maarhuis. Maar dat zijn ze nu. Wie waren ze toen ze in hun uppie dachten dat er een nieuwe hamburger moest komen zonder ham, maar met zeewier? Wie waren ze toen ze dachten dat het toch te gek was dat voor een reep chocolade nog slaven worden gebruikt op de plantages? Wie waren ze toen ze een idee hadden voor een oplaadbare lamp die mensen in gebieden waar elektriciteit geen commodity is heel goed kunnen gebruiken? Toen waren het op z’n minst ook pioniers, maar pioniers in hun eigen gedachten. Heb dan maar eens de moed om hardop te roepen dat je niet alleen dat goede idee hebt, maar dat je het ook gaat uitvoeren.

In het boek vele, vele belangrijke, sterke, persoonlijke verhalen van ondernemers die met een klein pril idee begonnen. Met een enorme drive om een probleem op te willen lossen. Het zijn prachtige lessen voor iedereen. Het zijn de drijfveren en dilemma’s van ondernemers in de betekeniseconomie.

Pionier-zijn, zo wordt wel duidelijk, is vooral een eenzaam en onzeker bestaan in het prille begin. Nee, eigenlijk is pionier-zijn is een eenzaam en onzeker bestaan in het hele proces van idee naar onderneming. Ja, als het goed gaat heb je vrienden zongen Henny Vrienten en Herman Brood al, en gelukkig gaat het nu goed met de ondernemers die Kees en Nadine hebben gesproken, maar het heeft allemaal wel een persoonlijke prijs.

In het laatste deel van het boek wordt dat ook duidelijk als er gesproken wordt over het begrip ‘purpose’. Want pioniers hebben de sterke purpose om de wereld beter te maken. Of beter achter te laten als zij er niet meer zijn. Omdat sommige problemen nu eenmaal tegen de muren opklotsen. Klimaat, ongelijkheid, onmenselijkheid, onwaardigheid. Het zijn problemen die opgelost moeten worden, en de drijfveer is purpose. Nu is dat begrip ‘purpose’ wel een buzz woord geworden. Ieder bedrijf spreekt inmiddels wel over purpose. Maar wat kost het je? De pioniers in het boek spreken daar vrijelijk over. Hun moeite, hun tranen, hun zorgen, hun eenzaamheid. Daarom stellen Kees en Nadine een nieuwe term voor: prudence. Dat betekent dat op weg naar purpose er eerst een persoonlijke stap te maken is. Jij, ik, elk mens, elke pionier zal vanuit een persoonlijke prudence (in het Nederlands prudentie) zich moeten afvragen waarom je iets doet en daarmee wordt er ook een persoonlijk offer gevraagd. ‘Terwijl purpose verwijst naar abstracte zaken als doelen en intenties, gaat prudentie dus over concreet gedrag.’ Het gaat bij prudence dus over wat je doet, je daden, de ander te zien en te dienen. Dat klinkt al veel meer naar jezelf in het spel brengen, dan we gaan kijken of we met onze missie iets kunnen bijdragen.

Betekenis geven of maken als pionier, als ondernemer, als initiatiefnemer, draait vooral om de vraag wat je gaat doen? En met welke intentie? Zodat je het ook kunt volhouden. Om van briljant idee naar een gezonde onderneming te komen. Maar meer nog is, denk ik zelf, de vraag naar wie belangrijk. Want waarom ik? En ben ik wel bereid dat offer te maken?

Wat een geweldig boek hebben Kees Klomp en Nadine Maarhuis geschreven om samen met deze ondernemers te gaan zitten, hen te bevragen op die cruciale momenten in hun ondernemersleven, en als schrijvers zelf het doorzettingsvermogen te hebben om theorie en praktijk op een heldere manier op te schrijven. Een boek dus met prachtige lessen.

Lees meer Lees minder


StoryDoing voor organisaties | Jan-Peter Bogers
Hardcover | Nederlands | 2017  

Review van Ron van Es

Ik heb een haat-liefde verhouding met organisatiemodellen. Er zijn van die modellen die ook heel goed af zouden kunnen met een paar reële vragen zoals de Golden Circle waar de meest essentiële vraag eigenlijk is: waarom? Dan zijn er van die modellen die zo complex zijn dat je onderweg echt de draad kwijt bent. Dat zijn modellen om te laten zien dat de bedenkers het eigenlijk ook niet weten. Niet erg, maar de werkelijkheid is complex genoeg, daar heb ik geen organisatiemodel voor nodig.

En dan heb je een boek in handen waar de schrijvers broodnuchter praktisch bezig zijn geweest om het oerverhaal van een organisatie te ontdekken, dat door te kauwen en beschikbaar te maken. StoryDoing. Goed dat je een verhaal hebt, belangrijk dat je het kunt vertellen, maar daar begint het pas. Doe je ook als je verhaal? En sterker nog: wat is de waarde van je verhaal?

Het boek StoryDoing, geschreven en gemaakt door Ron van Gils en Jan-Peter Bogers is een boek dat uitgaat van het idee ‘betekenis’ en dat is sterk. Niet effectiviteit, beter samen leren werken, lean of scrum, maar wat betekent jouw organisatie nou? Wat betekent het voor jezelf, voor de anderen, voor het geheel? Het grappige is dat als je de ware betekenis van je organisatie te pakken hebt de rest vanzelf wel komt. Eigenlijk zou de vraag naar betekenis ook heel simpel kunnen, ware het niet dat bestaande organisaties daar veel moeite mee zouden hebben. Want hoe doe je dat dan? In het boek StoryDoing krijg je daarom voldoende mogelijkheden om dat tot op de bodem uit te zoeken. Via StoryBeing, StoryTelling naar StoryDoing en StoryValue.

‘Het credo is niet langer ‘practice what you preach’, maar preach what you practice’. — Kees Klomp

Ron van Gils en Jan-Peter Bogers hebben zich uitgeput in de vragen die je dan kunt stellen; je gaat kopje onder als organisatie om als nieuw boven te komen. Als. Als je dit serieus beetpakt. Als het je menens is als organisatie de komende tijd om je verhaal te doen. Geen branding om de branding meer, geen verhaaltje om je medewerkers zoet te houden, geen missie aan de muur om klanten te lokken. Maar ben je je verhaal? Doe je wat je zegt. En vooral: waar zit de betekenis van jouw bestaan als organisatie?

Het is een sterk boek, dat StoryDoing. Kopen, lezen, werken — aan de slag.

Lees meer Lees minder


 


Maak kennis met YouBeDo.

  • Ruim 3 miljoen boeken in assortiment
  • Tot 12% naar een goed doel of project
  • Zelfde prijs als elders voor NL boeken
  • NL boeken voor 22.00 besteld, volgende dag in huis
  • Bulkbestellingen mogelijk