YouBeDo.com Blog

Hier vind je de blog van Michael van Loenen, mede-oprichter van YouBeDo.com. Via deze blog zal hij meer vertellen over de avonturen die we met YouBeDo.com beleven en onderwerpen die gerelateerd zijn aan het veranderen van onze wereld.

Deel deze blog
 

Stieren versus Oerkracht

Het was vorige weekend prachtig weer. Voor mij een reden om de hardloopschoenen weer eens aan te trekken. Ik heb het geluk dat ik ongeveer vijf minuten van de prachtige Veluwse heide woon, dus het is een kwestie van hop, schoenen aan en de hei op. Het doel was om circa 10km te lopen, lekker rustig, je niet gek laten maken door de begeleidende stem op je Runkeeper App van de Iphone. Gewoon lekker hobbelen en genieten van de natuur. Tenminste dat was de bedoeling.


Na circa een half uur lopen, 5 km op de teller zie ik in de verte 5 ouderen in de bosjes staan. Wat op zich best vreemd is, helemaal als een man heel druk met zijn armen aan het zwaaien is alsof hij een Boeing 747 moet binnen halen. De oordopjes gaan uit en vervolgens roept de man, “Pas op, er staat een stier verder op, we zijn net aangevallen”. Ik loop even verbaasd door en de man had het correct gezien. Er staat langs het pad een bonkige zwarte stier die een beetje verbaasd om zich heen staat te staren. Op zich kon ik de stier vrij gemakkelijk passeren (metertje of 25) Ik trek even een klein sprintje en de stier kijkt me vervolgens verbaasd aan. Geen idee hoe een verbaasde stier kijkt, maar zo schatte ik het in. Ineens realiseer ik me iets, ik heb een rood hardloopshirt aan! In een split second zie ik beelden van een gesneuvelde matador die rent voor zijn leven (overigens terecht want ik begrijp werkelijk helmaal niets van dat stierenvechten). Mijn sprint ontwikkelt zich in een acceleratie waar Usain Bolt jaloers op zou zijn. Maar gelukkig, de stier ziet de uitdaging niet zitten en loopt rustig de andere kant op.

Nadat de hartslag weer enigszins normale proporties heeft aangenomen, verdwijnt er een glimlach op mijn gezicht. Weer een leuk verhaal voor op een verjaardag dacht ik nog. Maar het verhaal nam helaas nog een andere wending. Even verderop moest ik volgens mijn route een open veld passeren. Hier lopen wel eens wilde paarden of koeien, maar plots zie ik 6 grote zwarte stieren op de enige doorgaande weg staan. Alsof ze het er om deden. Gezien mijn eerdere ervaring leek het mij te heldhaftig om in mijn rode shirt even richting de stieren te lopen en ze vriendelijk te verzoeken of ze even aan de kant willen gaan. Ik koos voor de veilige optie om iets door te lopen en de volgende afslag links te nemen, nog een keertje links en dan kwam ik wel ergens op de plaats van bestemming uit. Niet dus! Na 10 minuten rechtdoor te hebben gelopen zie ik de eerste bordjes Apeldoorn? Ik besluit om “op gevoel” een zijweggetje in te slaan. Na wederom 10 minuten verdwijnt mijn looppad en sta ik echt letterlijk op de hei tussen een aantal herten, die vrolijk voor mij uitspringen als ik dichterbij kom.  Op eens merk ik dat er lichte paniek ontstaat. Midden in de zon, al een uur aan het hardlopen, geen water, geen weg, geen mensen. Verdwaald?Ja,shit! En ineens kwam er een stemmetje die allerlei opties ging afwegen. Schaduw zoeken? Rust pakken? boswachter bellen? Laatste optie viel snel af want dat staat mijn ego niet toe natuurlijk. Maar ik voelde voor het eerst een soort overlevingsdrang. Die werd nog meer gevoed toen ik uiteindelijk op een heuvel stond en een uitzicht had over een prachtige weide, met ontzettend veel jawel, groepen zwarte stieren. 

Daar sta je dan! Het leek wel of er een groep Whats’app bij de stieren verstuurd was. We zullen die jongen in het rood wel krijgen! Heel langzaam sluip ik de andere kant op, hopende dat deze robuuste beesten me niet opmerken. Ik kijk in de verte en zie een uitkijktoren voor natuurliefhebbers. Er staan een aantal mensen met verrekijkers die mij al slalommend met hun apparatuur volgen. Ik kan me op dat moment haast niet voorstellen wat er door hun hoofd heen gaat. “Hey Truus, moet je nu eens kijken, er rent iemand voor zijn leven voor die groep stieren. Ik zet €5 op de stieren , jij?” Uiteindelijk zet ik het op een sprint richting het hek en klim er als een volwaardig bergbeklimmer overheen. De mensen op de uitkijktoren negeer ik een beetje vanuit schaamte, maar ook met nonchalance, alsof het business as usual was. 

De adrenaline giert noch door mijn lijf, het neemt na 5 minuten af en de man met de hamer heeft me inmiddels ingehaald. De warme zon, 1 uur en 20 minuten aan het rennen, ontwijken, sprinten. Ik kan geen pap meer zeggen. Er komt een vrouw op de fiets voorbij met een Teckel in het voormandje. Ze zegt “ Lieverd zullen we maar naar huis gaan, het is veel te warm vandaag om te lopen” Daar sluit ik me volledig bij aan!

Moraal van het verhaal? Tijdens dit avontuur voelde ik een soort oerkracht! Ik vind oerkracht iets magisch. Het komt vaak op momenten als we in gevaar zijn of iets willen beschermen. Het is eigenlijk iets wat we allemaal bezitten, maar waar we niet continu bij kunnen. Alsof het een heel klein potje is dat zich iedere keer verplaatst of verstopt. Als je het potje vindt en je maakt het open dan gebeurt er iets, iets wat niet met woorden te beschrijven is. Maar het is wel iets dat zorgt dat je overleeft, verder komt of iets voor elkaar krijgt. Ik stelde me na deze slijtageslag mezelf de vraag. “Als we nu allemaal de oerkracht kunnen vinden om echt iets te veranderen op onze aardbol, wat zou er dan gebeuren?”