YouBeDo.com Blog

Hier vind je de blog van Michael van Loenen, mede-oprichter van YouBeDo.com. Via deze blog zal hij meer vertellen over de avonturen die we met YouBeDo.com beleven en onderwerpen die gerelateerd zijn aan het veranderen van onze wereld.

Deel deze blog
 

Duoblog: Syrië, ver weg of dichtbij?

Michael van Loenen, oprichter van YouBeDo.com

Ik zit met mijn familie aan de eettafel als de Tweede Wereldoorlog ter sprake komt. Mijn broertje heeft geschiedenis gestudeerd en neemt het voortouw in het gesprek. Ik luister aandachtig en vraag me af hoe de wereld dit ooit heeft kunnen toestaan. Hoeveel mensen wisten er eigenlijk vanaf? Het maakt me verdrietig en boos. Na een korte stilte neemt mijn vader het woord: “Het gebeurt elke dag nog. Wat dacht je van Syrië op dit moment?” Eén gedachte gaat als een flits door mijn hoofd: “Verdomme, hij heeft gelijk!”

Ik zie de beelden van de verschrikkelijke situatie in Syrië op TV, lees de berichten in de krant en luister naar de verhalen van onze ambassadeur Mustafa Aslan. Maar, wat doe ik ermee? Kijk ik ook de andere kant op? ’s Ochtends zie ik de aangrijpende beelden, maar al snel verlies ik me in de waan van de dag en is Syrië weer ver weg.

Dan komt meneer Relativering om de hoek kijken. Wat kun je doen als individu? Doneren aan giro 555? Ik voel me machteloos omdat dit ‘iets’ groter is dan ik begrijpen kan of waarop ik invloed kan uitoefenen. Toch wil ik iets doen! Ik wil Syrië even dichterbij halen. Daarom geef ik het woord aan onze ambassadeur Mustafa.

Over Mustafa:
Mustafa is ambassadeur van YouBeDo.com. Hij is een succesvol ondernemer met zijn bedrijven Qweb en Trendymeubels.nl. Hij sponsort YouBeDo.com o.a. met de hosting van de website en geeft waardevolle tips op het gebied van online marketing.



Mustafa Aslan, woonde van zijn 12e t/m 19e jaar in Syrië
Ik ben oorspronkelijk van Turkse komaf. Ik kwam in 1993 in Syrië wonen, ik was toen 12 jaar, en studeerde daar Theologie (ook wel Islamologie genoemd). Mijn belangrijkste ontwikkelingsjaren als mens bracht ik dus in Syrië door. De situatie in Syrië flitst dagelijks door mijn hoofd, ik droom er zelfs over.

Syrië heeft te kampen met een moordlustige dictator die alles aan doet om koste wat het kost zijn macht in Syrië te behouden. Het grootste probleem van Syrië is echter het feit dat dit probleem door de rest van de wereld niet serieus genomen wordt. De Arabieren, de islamitische landen en de westerse landen doen loze beloften, maar komen niet in actie.
Buurlanden Turkije, Jordanië en Libanon vangen de vluchtelingen op in kampen. Zelfs deze landen worden in de steek geladen door de wereld en krijgen geen van allen de toegezegde bedragen voor het ontvangen van de vluchtelingen. Zij worden opgezadeld met de torenhoge kosten. 
Dan hebben we nog Rusland, China en Iran. Zij steunen het moordlustige regiem van Assad met wapens.

Ik kan het niet begrijpen. Wat is het verschil tussen de opstand in Libië, dat in de 3e maand van de opstand werd binnengevallen door buitenlandse troepen om de oppositie te helpen, en de opstand Syrië, waar na ruim 2 jaar opstand nog steeds niemand helpt?
De oppositie in Syrië is niet goed georganiseerd. 40 jaar lang bestonden er geen oppositiepartijen door de strakke regie van de Baath partij van Assad. Nu zijn er veel groeperingen ontstaan die los van elkaar vechten tegen dit regime. Vorig jaar is er een coalitie gevormd tussen de oppositie die geleid wordt door Ahmad Mouaz Al-Khtatib (Een van mijn oud-docenten). Hij heeft twee weken geleden aangegeven dat hij zijn functie neerlegt, omdat hij de loze beloftes van de rest van de wereld zat is.

Kortom een ongeorganiseerde oppositie en een wereld die de andere kant op kijkt en het volk van Syrië in de steek laat. Er sterven dagelijks honderden onschuldige mensen. Heeft de bevolking in Syrië geen recht op een leven in vrede en rust zoals wij dat hier doen? De leiders in de wereld, dat zijn toch ook mensen met een hart, verstand en gevoelens? Het ergste is dat ik niet veel kan doen vanuit mijn positie hier. Het voelt alsof ik mijn vrienden daar in de steek laat.

Toch kunnen individuen over de hele wereld de bevolking in Syrië helpen. Ahmad Mouaz Al-Khatib, leider van de oppositie, roept de wereldbevolking om de bevolking niet aan haar lot over te laten en speelgoed te kopen voor de kinderen in Syrië. Zij hebben ruim 2 jaar lang geleefd in angst, onrust en chaos. Ook vraagt hij de mensen met familie, kennissen en vrienden in Syrië om hen te steunen door aan hen te denken, hen te bellen en voor hen te bidden.
Wij kunnen vanaf hier geen oorlog voeren en dat moeten we ook niet willen. De fysieke strijd wordt al door genoeg andere mensen gevoerd. Wat wij vanaf hier kunnen doen is een serieus bedrag doneren aan bijv. giro 555 voor mensen zonder onderdak en zonder eten of drinken. We kunnen speelgoed kopen voor  de kinderen zodat zij voor even kunnen vergeten wat er in hun omgeving gebeurt. En uiteraard moet we voor hen bidden!